Villa Volta - Anja de Crom
"Een geestig en vlot geschreven coming of age relaas van een twintiger die haar eerste, ferme stappen in lesboland zet."
"Verrassend, grappig en vooral heel herkenbaar. De personages zijn zo sterk van elkaar verschillend dat er zich aan de lopende band komische situaties voordoen."
"De Crom schrijft luchtig, vlot en met humor over homoseksualiteit. Mocht een filmregisseur nog een verhaal zoeken voor een lichtvoetige lesbofilm, dan zit ie goed met Villa Volta."
"Een van de 'Pitty-auteurs' gaat solo en met sukses. Wat een leuk boek! Grappig, goed geschreven feelgood boek voor jong én oud."
Recensie ZIZO, mei/juni 2007
De achterflap van Villa Volta belooft een vrolijk coming of age-verhaal met herkenbare personages. Dat is niet gelogen. Sara is een jong meisje met dreads die stopt met haar studies en net voldoende geld verdient om te overleven. Via een knappe ex-leerkracht (van wie men beweert dat ze lesbisch zou zijn) komt Sara in contact met een groep oudere lesbische dames die van plan zijn een woongroep op te richten.
Sara wordt om een onduidelijke reden gebombardeerd tot toekomstige huismeesteres en krijgt een belangrijke rol toebedeeld in het zoekproces naar een geschikte woonst. Tijdens dit avontuur ontdekt ze haar ware lesbische aard en wordt ze uiteraard verliefd. De talrijke woongroepvergaderingen met lange discussies over thema's en punten die lang niet altijd even relevant of belangrijk zijn, beschrijft Anja de Crom heel grappig. Ook de verschillende figuren uit de woongroep en de nieuwe lesbische vriendinnen die Sara ontmoet, zijn realistisch neergezet. Hun banden met de vrouwen- en krakersbeweging, de esoterie, hun tuinbroeken, het activisme en de onderlinge amoureuze avonturen en intriges leren dat lesboland er bij onze Noorderburen niet wezenlijk anders uitziet dan bij ons.
De beschrijvingen van situaties doen een climax vermoeden waarin het op zijn minst tot een botsing komt tussen enkele personages of waarin een onverwachte gebeurtenis roet in het vegetarische eten van de krakende dames gooit. Die climax blijft helaas uit. Het verhaal kabbelt rustig voort en het einde is zo happy dat het een beetje teleurstelt. Villa volta bevat heel wat kansen tot zelfspot over de manier waarop alternatieve lesbiennes die het wereldleed willen verzachten met eindeloze vergaderingen, tegen wil en dank op elkaar lijken. Die ironie blijft evenwel ook uit.
Al bij al is Villa Volta vooral een luchtig, vrolijk erhaal, ideaal voor de trein of het nachtkastje.
Door: Mst.
Recensie Amarant, maart 2007
Villa Volta gaat over de 21-jarige Sara. Ze is voortijdig gestopt met haar opleiding journalistiek. Ze heeft een baantje in een wasserette en verdiend in het weekend bij door bij de Dolle Eend achter de bar te staan. Haar ex Richard valt haar voortdurend lastig. Via een vriendin hoort ze dat de enige docent waar ze wel goed mee op kon schieten wellicht lesbisch is. Hoewel ze inmiddels niet meer studeert belt Sara naar haar voormalig docent en via haar komt ze in het COC terecht. En dan gaat het snel.
Er wordt haar gevraagd of ze een groep oudere lesbo’s wil helpen die samen een woongroep willen beginnen. Het is de bedoeling dat Sara in de toekomst huismeester van de woongroep wordt. Zonder enige aarzeling stort ze zich in het avontuur in het gezelschap van de vijf vrouwen die allemaal zo hun eigen karaktertrekken hebben.
In de wasserij voelt Sara zich niet gelukkig, alleen met Naima voelt ze verbondenheid. Een vriendschap die blijft, ook als ze beiden ander werk vinden. Naima bij het kadaster en Sara bij het filmhuis. Sara heeft een one-night-stand met Gerda. Althans, dat was de bedoeling. Gerda wil haar niet loslaten maar Sara wordt hopeloos verliefd op Mo. De problemen stapelen zich op. Hoe moet ze thuis vertellen dat ze lesbisch is? Wat voelt Mo voor haar? Alle onzekerheden van een 21-jarige die haar eerste voetstappen in lesboland zet. Gelukkig heeft ze de toekomstige bewoners van de woongroep als uitlaatklep.
Als de zoektocht naar een geschikt pand uiteindelijk veel minder snel gaat dan verwacht nemen de dames een wel héél rigoureus besluit. Een besluit wat de wereld niet verwacht van dames op leeftijd en waar ze dan ten volle van profiteren.
Een heerlijk boek dat in sneltreinvaart geschreven is. Of je wilt of niet, je zit in die sneltrein, je kunt het boek niet wegleggen. De enige optie is verder lezen.
Door: Adriënne Nijssen
Recensie Op de Boekenplank, april 2007
Robbedoes Sara wordt van hogerhand gesommeerd haar opleiding journalistiek te verlaten, ze heeft het uitgemaakt met haar vriendje, omdat hij wil trouwen, ze heeft een huurachterstand en een klein baantje in de kroeg. Maar ze laat zich niet kisten, geeft de moed niet op en ondanks tegenwerking van haar ouders en haar zus stort ze zich in een geheel ander leven. Via via komt ze in contact met het COC, net op het moment dat zij zich afvraagt of ze misschien op vrouwen valt. Daar ontmoet ze twee vrouwen die een grote rol gaan spelen in haar leven: een punkmeisje en eentje met blonde rastaharen. Ook komt ze zo in contact met een stel oudere lesbo's die een woongroep willen gaan vormen. Zij vragen Sara als huismeester. De vrouwen gaan samen met Sara op zoek naar een geschikt huis. Dat verloopt helemaal niet zo voorspoedig. Ook hier is sprake van geldgebrek en er worden onorthodoxe, maar beproefde manieren gevonden om de gemeenschappelijke woningnood te lenigen. Gelukkig blijkt Sara over een uitgebreid netwerk te beschikken via oude en nieuwe vrienden. Allen slaan de handen ineen om de oude potten en Sara te helpen.
Ondertussen probeert Sara ook het eigen hoofd financieel boven water te houden met een baantje in een wasserij. Op de werkvloer wordt ze geconfronteerd met de multiculti samenleving: Turkse en Marokkaanse meisjes met en zonder hoofddoek. Later vindt Sara een baantje dat beter bij haar interesses past.
In dit zeer vlot geschreven boek, waar alle dingen in een hoog tempo gebeuren, worden hoofdpersoon en lezers geconfronteerd met de 'issues' van de moderne samenleving: geldgebrek, voortijdige schoolverlating, de 'struggle' van de coming out, eenzaamheid, suïcidepogingen, multiculturaliteit, burgerlijkheid, het generatie-conflict, globalisatie, krakers, anarchisten en antiglobalisten, kringloopwinkels, filmhuizen, retromuziek. Kortom, een wervelwind aan kwesties, die de huidige coming out van een jonge vrouw begeleiden.
Het viel me weer eens op hoe populair coming out-verhalen eigenlijk zijn in de lesbolectuur. Het vlotte tempo van de gebeurtenissen, het taalgebruik, het veelvuldig kroegbezoek, de onstuitbare energie van de hoofdpersoon en de snelheid waarmee problemen komen en gaan, maken deze lectuur uitermate geschikt voor een jong publiek. Misschien juist wel dat publiek dat in de fase van de coming out zit. Lesbisch zijn is leuk, lesbisch zijn is lol, de wereld is een dansfeest.
Door: Esther de Vries
Recensie Expreszo, april 2007
Dreads en een pottenwoongroep. De 21-jarige Sara heeft zo haar eigen problemen: een vervelende ex die om de haverklap langskomt, de twijfel over dat baantje bij de wasserette of toch maar naar het uitzendbureau gaan én een hopeloze verliefdheid. Haar leven komt volledig op z’n kop te staan als ze wordt gevraagd om een groep lesbo’s op leeftijd te helpen die samen een woongroep willen beginnen. Enthousiast gaat Sara op zoek naar een geschikt pand, onder andere bijgestaan door een issue dyke die niet bij haar weg te slaan is en een overijverige akela. Het leuke aan het boek is dat het aan de ene kant een wereld laat zien van de oudere ‘krakerspotten’ en aan de andere kant het leven van een jong meisje. Het is fris geschreven zonder al te veel opsmuk waardoor het boek lekker weg leest.
Recensie Roze golf, maart 2007
Het boek is “opgedragen aan alle actieve lesbo’s van boven de – nou ja, ouder dan ikzelf´ staat voor in Villa Volta. En dat is ook waar het verhaal over gaat: over actieve lesbo’s van ouder dan de schrijfster, maar ook jonger dan haar. Een makkelijk leesbaar, humoristisch boek over de jonge lesbo Sara. Ze is van school gestuurd, werkt in een café, heeft een huurschuld en een ex-vriend, en wordt via via gevraagd om huismeester te worden bij een pottenwoongroep.
Sara moet eerst nog haar eigen geaardheid nog ontdekken. “Je moet haar gelijk vertellen dat je hetero bent. Met een omweg of zo, misschien iets over je vriendje”. “Liegen bedoel je. Ik heb helemaal geen vriendje, weet je nog?” “Toch vind ik dat je haar meteen moet laten merken dat je niet op vrouwen valt.” Ik zei niets. “Saar? Ben je er nog?” “Wie zegt dat ik niet op vrouwen val?” “Hè?” Als Sara uiteindelijk ‘kennis krijgt’ aan Mo en Gerda komt alles in een stroomversnelling. Ze heeft opeens twee vriendinnetjes. Ze pakte het draadje waar ik mee bezig was en even raakte onze handen elkaar. Het was alsof we een klein schokje kregen. “Plastic schoenzolen,” zei Mo. Hoogspanning, dacht ik.
Vermakelijk is te lezen over de avonturen van de groep oudere vrouwen die samen een woongroep willen stichten en die Sara hebben gevraagd als huismeester. Kopen en huren blijkt lastig, dus willen de dames kraken. Grappig is ook hoe Sara langzamerhand steeds verder ‘verpot’ tot een echte lesbo. Leuk is ook dat vooroordelen aan de orde komen. “Ja, Evelien is lesbisch, wist je dat dan niet? Ik zag haar laatst het COC ingaan, die homotent weet je wel.” “Gek, ze ziet er helemaal niet lesbisch uit,” zei ik. “Hoe ziet dat eruit dan, lesbisch?” vroeg Karina. “Weet ik veel, kort haar, wandelschoenen? In elk geval geen minirok en netpanty’s.”
Even dreigt schrijfster Anja de Crom in haar eigen zwaard te vallen door in het begin van het boek wel erg veel vooroordelen te willen ontzenuwen. Iets te vaak komt een zin voorbij als ‘Bij een Bert verwacht je een vale huid, vlassig blond haar, een bril van twee seizoenen geleden en een buikje.’ Gelukkig stopt het gevooroordeel op een gegeven moment.
Villa Volta is het eerste solo-lesboboek van Anja de Crom na de boeken uit de Pittyreeks die ze samen met Esther Bremer schreef. De Crom schrijft luchtig, vlot en met humor over homoseksualiteit. “Waar ben je bang voor?” vroeg Gerda. “Ik bijt heus niet hoor.” “Ook niet zachtjes?” Oh shit. Ik kon mijn tong wel afbijten. Stom Sara. Het boek Villa Volta is een goede aanwinst in de homobibliotheek. Mocht een filmregisseur nog een verhaal zoeken voor een lichtvoetige lesbofilm, dan zit ie goed met Villa Volta.
Door: Remco van Schellen
Recensie Gaykrant nr. 571, februari 2007
Omwentelingen in Villa Volta
Het nieuwe boek van Anja de Crom - bekend als helft van het auteursduo dat onder meer het succesvolle Pitty naar college schreef - heet Villa Volta en is verrassend, grappig en vooral heel herkenbaar. De personages zijn zo sterk van elkaar verschillend dat er zich aan de lopende band komische situaties voordoen. Hoofdpersoon Sara zit even in een dipje. Ze moest noodgedwongen stoppen met haar opleiding journalistiek, waarmee met name haar vader - die duidelijk laat merken dat het zo nooit wat met haar zal worden - op z'n zachtst gezegd niet blij is. De relatie met haar vriendje is net uit, waar ze wél happy om is. Hij blijft haar echter op de meest onmogelijke momenten lastig vallen. En tot overmaat van ramp verdient ze met haar baantje bij kroeg De dolle eend niet genoeg geld en ligt ze ver achter met de huur. Haar leven verandert van het ene op het andere moment als Evelien, een voormalige docente van de journalistiekopleiding, haar uitnodigt voor een etentje. Sara heeft geen idee wat Evelien van haar wil, maar ze vindt het wel spannend. Via via ontmoet ze nieuwe vrienden en met hen raakt ze verzeild in de meest bizarre situaties. Zo beleeft ze een wilde nacht met het barmeisje van het COC dat haar daarna niet meer met rust laat. Met een aantal lesbo's op leeftijd begint ze een woongroep. Alleen de zoektocht naar een eigen huis wil niet vlotten. Als Sara in De dolle eend Mo leert kennen is ze helemaal onder de indruk. Ze ziet steeds die opvallende groene ogen voor zich. Is ze verliefd? Wat Sara voor Mo voelt heeft ze niet eerder voor iemand gevoeld. Hoe kan ze er achter komen of Mo hetzelfde voor haar voelt? En hoe komt ze af van barmeisje Gerda? Net als je je begint af te vragen hoe Sara zich uit de verschillende situaties moet gaan redden, valt alles op zijn plek.
Door: Yvonne Scheurs
Recensie www.de-zeepkist.nl, februari 2007
Hoe vaak kom je een boek tegen over krakende, lesbische vrouwen waarin ook nog biologisch eten, weggeefwinkels en vegetariërs voorkomen? Zelden, dus toen ik dit boek zag moest ik het lezen.
Het boek gaat over Sara. Sara heeft het moeilijk, ze heeft bijna geen geld meer, weet niet wat ze met haar leven moet en wordt lastig gevallen door haar ex. Maar dan komt er misschien een oplossing in de vorm van een verzoek te helpen met het oprichten van een lesbische woongroep. Hoewel Sara zelf niet weet of ze wel lesbisch is heeft ze wel zin in dit avontuur. Als ze dan ook nog verliefd wordt krijgt het leven steeds meer zin.
Het klinkt hier wellicht wat dramatischer dan het boek is. Het is een zeer vermakelijk, vlot geschreven boek. Dat heel erg speelt in het hier en nu. Misschien niet voor iedereen even herkenbaar maar zeker voor iedereen de moeite waard om te lezen. En hoewel het al heel snel duidelijk is dat ze elkaar krijgen en dat alles goed af zal lopen blijft het toch spannend en kon ik het niet wegleggen voor ik het uit had. Ik heb er de tv voor uit gelaten. En dat wil wat zeggen. Graag meer van dit soort boeken.
Door: Mirjam Vaes
Recensie Omslag, januari/februari 2007
Onlangs ontving Omslag een uitnodiging voor een boekpresentatie: het eerste exemplaar van Villa Volta werd uitgereikt aan de initiatiefneemsters van een woonproject in Amsterdam voor lesbische 50+ vrouwen ‘Een Vrolijke Oude Dag'. Nu ik Villa Volta heb gelezen, snap ik waarom.
Hoofdpersoon in deze roman is Sara, een vrouw, van in de twintig, die bij toeval terecht komt in de lesbische scène, waar vijf oudere vrouwen het plan hebben opgevat om samen een woongroep te beginnen. In een groot huis met voor ieder minstens twee kamers, waar Sara dan huismeester zou kunnen worden en een beetje voor hen zou kunnen zorgen... Maar omdat geen van de vrouwen veel geld heeft zit er uiteindelijk niets anders op dan kraken. Via Sara maken we kennis met haar eigen vriendenclub, haar los-vaste baantjes, de onbegrip-relatie met haar familie, en met een heel stel verschillende lesbische vrouwen-op-leeftijd met allemaal hun eigen (actie)verleden. Stereotiepen en verrassingen wisselen elkaar af; tussendoor steek je van alles op over vrouwenvriendschappen, politiek- en lesbisch feminisme van toen en nu, en iets over de homo- en actiescène anno 2006. Een leuke mix van overeenkomsten en tijdskaders, ook al is alles wat kort door de bocht beschreven. Het boek gaat vooral over de mensen in Sara's hectische leven. En verder kun je iets leren over het zoeken naar een pand en je krijgt en passant een lesje in kraken. Het met tempo en humor geschreven boek leest makkelijk weg.
Door: MR
Over Anja de Crom
Lees de beschrijving
