Sharmila wint Debuutprijs Blog 3: Testing the limits
Voor mij gaat het over de liefde. Ik weet het. Het is een volkomen uitgemolken woord. Zo eentje dat overal in lichtreclame staat te flikkeren, meestal bovenop dingen die er weinig mee te maken hebben. Ik zie het woord zo staan, een beetje zielig op een gammel houten bord langs een grote snelweg, schuingezakt door de snelheid waarmee duizenden auto’s en vrachtwagens er dagelijks langsheen denderen. Geen wonder dat ik me suf heb gezocht naar een ander woord om deze blog mee te beginnen. Tevergeefs. Allicht omdat het voor mij echt gewoon over de liefde gaat. Precies dat is het wat me door een verhaal trekt en duwt.
Ik heb het niet over moederliefde, dierenliefde of liefde voor de planeet. Ik heb het zelfs niet over de warme, volle liefde van mensen die al lang samen zijn. Ik heb het over de liefde vlak voordat ze zichzelf ontdekt. Die magische, blauwe ruimte die tussen twee mensen kan ontstaan, zinderend van aandacht en van levende, ademende dingen die eigenlijk niet in woorden te vatten zijn. De erotiek daarvan. De langzame dans. Het meten van steeds variërende afstanden. De sprong, de val. De plotse naaktheid die daar steeds op volgt. De vraag. En het antwoord. Dat soort scènes schrijf ik voor mijn plezier graag steeds opnieuw. Nu eens dit woord proberend, dan dat. Tot het goed is. En dan nog eens helemaal opnieuw, gewoon om te zien of de personages het ook anders willen.
Voor Hilda en Anja was de liefdeslijn in mijn manuscript meteen goed. Ik hoefde er amper wat aan te veranderen. Maar door hun andere aanwijzingen heb ik de voorbije weken wel ontdekt dat ook de zero romance scènes fascinerend kunnen zijn om aan te sleutelen. De scherpe, bittere smaak van angst. Het slimme, snelle in elkaar klikken van een plan. Het lege gevoel dat een vriend achterlaat wanneer hij vertrekt. Zelfs, so help me God, het grotere politieke kader waarbinnen het verhaal en bijhorende intriges zich afspelen.
Het boek gaat werkelijk verschijnen. En dus wou ik dat het goed was. En dus heb ik me helemaal op die ‘andere’ scènes gestort. Het was even wennen. Een beetje testing the limits. Maar het werkte wel. Goddank. Ik heb er vier weken over gedaan om alles bij te schaven. Op sociaal vlak heb ik me als een complete heremiet gedragen (schade: enkele etentjes met vrienden, een paar improvisatietrainingen, en bij benadering een honderdtal uren quality time met mijn wederhelft), maar hoewel dat soms even slikken was, wat het het wel waard. Want ik ben behoorlijk tevreden over het herwerkte manuscript dat ik vorige week naar LaVita doorstuurde. Het verhaal is opgevuld en afgeslankt op de nodige plaatsen en ontdaan van losse eindjes.
En. Even eerlijk. Aangezien de hele wereld wist dat ik met rust gelaten wou worden, kon ik zoveel schrijven als ik maar wou. Dus zou ik wel geschift geweest zijn als ik die zeeën van tijd niet zou gebruikt hebben om stiekem enkele liefdesscènes opnieuw bij te werken. Dat was heerlijk, zoals altijd. En nu blijf ik eraf, beloofd.
