Interview Suzanne Gerding - www.lesbischlezen.nl

"Dat mag je vinden, maar lees eerst het boek!"

In het dagelijks leven werkt ze bij een landelijke organisatie als coach/trainer en begeleider van jongeren met een auditieve en verstandelijke beperking. Tegenwoordig mag Suzanne Gerding 'gepubliceerd schrijver' aan haar CV toevoegen want ze is met haar roman Onderhuids de gelukkige winnaar van de LaVita Debuutprijs 2012. "Auteur zijn is voor mij nieuw, dat is heel gek, maar wel leuk."

Vraag Suzanne waar Onderhuids over gaat en ze antwoordt dat vrijheid het thema is waar het boek op voortbouwt. De vrijheid om je eigen keuzes te kunnen maken en de vrijheid om jezelf te kunnen zijn: "Je moet in bepaalde mate vrijheid hebben om te kunnen zijn wie je bent."
Wanneer Suzanne praat over deze wijsheden klinkt ze als een van haar eigen personages, tante Hennie. Ze vertelt dat ze juist in dit personage die boodschap het beste kwijt kon. Tante Hennie helpt hoofdpersoon Floor bij de moeilijke keuzes in haar leven, en bespreekt zware onderwerpen op een luchtige manier. Volgens Suzanne zouden we allemaal wat luchtiger om moeten gaan met zware thema's: "Op het moment dat je je eigen waarheid kent, zou het zo moeilijk niet hoeven te zijn." Ze gelooft in een goede afloop. "Ook als iets anders afloopt dan je had gehoopt; dingen komen altijd goed."

Haar verhaallijn bedenkt Suzanne tijdens het schrijven: "Terwijl ik op de computer bezig was, las ik mijn eigen boek; alles ontstond gewoon." De gebeurtenissen in het verhaal zijn gebaseerd op universele thema's: liefde, liegen tegen jezelf, en je eigen waarheid vinden. "Bepaalde kernwaarden zijn zo universeel dat het niet zoveel uitmaakt in welke context je ze giet en welk verhaal je daar omheen schrijft," zegt Suzanne.
Evenals haar verhaallijn zijn Suzannes karakters tijdens het schrijfproces ontstaan: "Het uitgangspunt was de menselijkheid van de personages," vertelt ze. Een voorbeeld daarvan is de relatie van Floor met haar broer Hugo. Zij hebben een hechte broer-zus relatie waarin ze alles tegen elkaar kunnen zeggen, een basis die het mogelijk maakt om ongenuanceerd of onredelijk tegen elkaar te zijn, omdat je weet dat de ander er altijd is. Suzanne vindt die band ook belangrijk buiten de fictieve wereld: "Een goede relatie hebben met je zus of je broer, dat is met niets te vergelijken."

Ieder heeft een mening
Schrijven betekent veel voor Suzanne omdat ze er een deel van zichzelf in kwijt kan. Ook betekent het dat ze een deel controle uit handen moet geven. "Als je iets schrijft voor een ander dan geef je iets van jezelf weg en moet je de controle loslaten," zegt ze. "Anderen kunnen ermee doen wat ze willen." Nu haar boek voor een groot publiek bereikbaar is valt de controle weg: "Laat ik nou niet ouwehoeren, het is eng als mensen je boek lezen." Iedereen mag een mening hebben, en iedereen heeft ook een mening. Zelfs wanneer ze het boek niet gelezen hebben, en met dat laatste heeft Suzanne moeite. "Sommige mensen hebben iets over het boek gehoord, en verkondigen vervolgens heel hard hun mening," zegt ze. "Dan denk ik: dat mag je vinden, maar lees eerst het boek!"
Maar het schrijverschap heeft volgens Suzanne vooral veel leuke kanten. Het is als een droom die uitkomt. Ze vertelt hoe ze vroeger als tiener uren kon rondstruinen bij de grote boekhandel Paagman in Den Haag. "Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden met mijn vrouw in Paagman was en zei: 'Zou toch wat zijn hè, als mijn boek wordt uitgegeven en dan bij Paagman ligt'. En nu is dat dus een feit!" Suzanne is ook blij met alle positieve reacties die ze over Onderhuids ontvangt. "Ik had wel gedacht dat het mensen zou kunnen aanspreken op de thema's die erin zitten, maar dat mensen het niet kunnen wegleggen, dat vind ik zo'n fenomeen! Het blijft een enorm compliment als iemand het een mooi boek vindt, het in één ruk uitleest of tranen met tuiten heeft zitten janken."

Lesbische doelgroep
Suzanne heeft Onderhuids niet geschreven met een bepaalde doelgroep in gedachten. Voor ze besloot haar manuscript in te sturen voor de debuutprijs van LaVita Publishing moest ze eerst nadenken of ze haar boek zo specifiek aan een lesbisch label wilde koppelen. Dit had te maken met dat het verhaal van Onderhuids niet per definitie lesbisch is, maar juist universeel. Uiteindelijk besloot ze het wel te doen. "Ik dacht: waarom zou ik dat niet willen? Ik ben ook wie ik ben en doe daar niet moeilijk over." Suzanne vindt dat je te veel moet zoeken naar lesbische boeken. "Wees maar zichtbaar, denk ik dan. Het zendt een bericht naar al die onwetende mensen die dankzij hun onwetendheid afwijzend of kwetsend kunnen zijn. Laat maar zien dat het anders kan!"
Volgens Suzanne laat Onderhuids ook zien dat je mensen niet in een hokje kunt plaatsen. "Homo, lesbo, hetero, dat is het punt niet. Uiteindelijk gaat het toch allemaal over de liefde?"

Autobiografisch?
Veel mensen die het boek van Suzanne lezen, gaan ervan uit dat het autobiografisch is. Vooral mensen die haar oppervlakkig kennen, vertelt ze: "Die zeggen dan: Oh kijk, maar daar herken ik jou wel erg in!" Suzanne vindt het naïef als mensen zomaar die conclusie trekken. Ze begrijpt het als mensen een bepaald beeld willen krijgen bij een auteur, maar: "Helaas is die romantiek er niet bij Onderhuids. Het is puur fictie. Ik weet nu niet of ik mensen heel erg teleurstel en anderen heel blij maak, maar dit zijn de feiten. Ik ben helemaal geen geheimzinnig persoon. Ik ben best toegankelijk. Dus bij deze een uitnodiging: heb je vragen, stel ze gewoon aan me."

Wat leest Suzanne?
Nu willen we natuurlijk graag weten wat Suzanne zelf leest. Ze vertelt dat ze meeging in de hype en Vijftig tinten grijs van E.L James heeft gelezen. "Nou jongens, echt, er staan in mijn boek ook vrij expliciete dingen dus het is niet dat ik daarin verlegen ben of zo, maar een heel boek volschrijven met alleen maar seks…?"
Ze wacht toch maar even met deel twee.
Op het moment leest Suzanne Het logboek van een onbarmhartig jaar van Connie Palmen, waarin Palmen vertelt over de dood van haar geliefde. Suzanne wil zich niet voorstellen hoe erg zo'n situatie kan zijn, maar kan ze zich wel indenken dat de impact immens is: "Ik ben zelf heel gelukkig in mijn huwelijk en dat is natuurlijk ook je meest kwetsbare kant: als er maar niks met de ander gebeurt." De kwetsbaarheid van dit boek spreekt haar aan. "Je kunt onmogelijk met een ander leven als je daarin die kwetsbaarheid niet voor lief neemt."

Een nieuw boek?
Wie weet heeft de toekomst weer een nieuw boek in petto, want Suzanne blijft schrijven. Ze is met een nieuw boek bezig maar kan helaas nog geen sneak peak geven; ze weet nog niet precies hoe de verhaallijn er uit gaat zien. Wel kan ze vertellen dat het boek minder gepolijst en integer zal zijn dan Onderhuids. In haar nieuwe boek wil Suzanne meer buiten de lijntjes kleuren, en onhebbelijkheden als scheldpartijen en emoties die uit hun verband worden getrokken, niet uit de weg gaan. Ze weet nog niet of het iets gaat worden, of dat haar schrijfstijl zich ervoor leent, maar ze wordt in elk geval erg enthousiast wanneer ze erover vertelt. Ze verlaat het interview dan ook met de boodschap dat ze weer snel achter haar computer duikt. Suzanne, we wachten in spanning af.

Interview: Margriet Dorrestijn & Lenneke de Ruijter