Blog van Suzanne, winnaar LaVita Debuutprijs 2012 (2)
De kern van dit verhaal
Inmiddels hebben Hilda, Anja en ik de eerste afspraak gehad waarbij we gepraat hebben over het manuscript zoals het was bij inzending. Ik ben erin gestapt met het idee dat we het vooral zouden hebben over de scènes die anders zouden moeten, of nog erger, die zouden sneuvelen op de montagekeukentafel. Ik was gewapend, maar niet tot de tanden. Zonder een charmante glimlach kom je tenslotte niet ver. En die glimlach is nu precies wat helpt. Niet alleen kan het openheid in een gesprek brengen, maar een oprechte glimlach verpakt vertrouwen. En vertrouwen, op zijn beurt, ontwapent.
Gelukkig heb ik te maken met twee vriendelijke en daadkrachtige dames die mij konden meenemen in hun constructieve feedback. In de grote lijn hebben we gemeenschappelijke grond kunnen vinden voor de eerste veranderingen op inhoudsniveau. Direct ontvlamde bij mij het enthousiasme om ermee aan de slag te gaan. En als het hier nu bij gebleven was, dan had ik deze eerste twee weken als blij en onbezorgd kunnen betitelen.
Maar naast de inhoud is er natuurlijk nog de grammatica. Nu ben ik geen groen blaadje, maar wellicht wel een onbeschreven blad in sommige opzichten. De basisregels in de Nederlandse schrijftaal zijn mij bekend, het spelen ermee ook, maar er is blijkbaar zoiets als een ELDA-regel. De wat? Ja, die ja. Het is tevens de regel die LaVita Publishing hanteert, begreep ik na contact met Anja. En het is met recht mijn stoeipoes geworden de laatste dagen. Die regel stelt namelijk dat je bij dialoog schrijven deze volgorde hanteert: tekst, leesteken en aanhalingsteken. En dan is er nog het verschil tussen ‘gevolgd door handeling’ of niet. Want dat bepaalt of je vervolgt met een punt, uitroepteken of vraagteken en hoofdletter, begin nieuwe zin, of met een komma en kleine letter en einde zin een punt. Snap je ’m nog? Het is niet zo ingewikkeld als ik het nu uitleg. Maar als je een heel document door moet om dit te checken en te veranderen, dan wordt het vanzelf een blinde vlek en frustratiepunt. Ik heb heel wat krachttermen gebruikt voordat ik, geheel conform mijn waarheid, deed wat ik geleerd heb te doen. Ik glimlachte en vertrouwde. En gelukkig, ik ben een heel eind op weg. In de goede richting wel te verstaan.
Tot later,
Suzanne
