Blog van Suzanne, winnaar LaVita Debuutprijs (3)
Onderhandelen of handjeklap?
De afgelopen week hebben Hilda, Anja en ik de herschreven stukken besproken. Voor mij is dat een spannend onderdeel in het proces van manuscript tot boek. Je gaat tenslotte met elkaar in gesprek over de inhoud van het verhaal. Na ons laatste driegesprek ben ik met een goed gevoel weer gaan schrijven. De lijnen die we hebben uitgezet ter verbetering van het verhaal voelden goed. Al schrijvende kon ik bijna zien hoe de ruwe kantjes gepolijst werden en het verhaal steeds meer ging schitteren. Dat heb ik een waardevol aspect gevonden, ik leerde en wilde verder! Met toch wel een vorm van opluchting, begreep ik van de week dat de herschreven stukken dik in orde waren.
Tijd voor de tweede slag, zoals de dames die fase betitelen, het bespreken van de laatste dingen op inhoudsniveau. Ik kies politiek correct voor het woord “bespreken”, maar in praktijk heeft het soms meer weg van “onderhandelen”. Ik wist dat we het o.a. zouden hebben over een scène die ik essentieel vond, maar waar met name Hilda haar bedenkingen bij had. En dan ben je plotseling met elkaar in gesprek, omdat je verschil van visie hebt. “Oh, oh”? Of toch meer: “Hmm…” Daar heb ik maar even naar gevraagd: was er ruimte voor bespreken? Of was het een feit dat de gewraakte scène eruit moest, punt? Het bleek gelukkig een situatie die we nader konden bespreken. Uiteindelijk hebben we een compromis kunnen bedenken waar we ons alle drie in konden vinden.
Is dan alles een kwestie van er een mouw aan passen? Daar is een duidelijk “nee” het antwoord op. Niet alles in dit proces was gevoelsmatig een handjeklap-situatie waarbij we op de middenweg uitkwamen en ieder met een glimlach van tafel opstond. Zo zijn er bijvoorbeeld twee gedichten in het manuscript die het boek niet zullen halen. Hilda en Anja gaven aan dat poëzie altijd gevaarlijk is, omdat het dan echt goed moet zijn. Dat principe begrijp ik natuurlijk, maar poëzie is voor mij vooral smaakgevoelig en dan is het criterium van wat goed is, lastig te bepalen. Waar het voor mij met name om gaat, is of het boek uiteindelijk nog steeds als mijn verhaal voelt. Zolang dat het geval is, is er geen sprake van onderhandelen of handjeklap, maar is het gewoon zoals het nu is. Het klopt en het is goed.
Tot later,
Suzanne
