Blog van Suzanne, winnaar LaVita Debuutprijs (4)
Hijgend over de finish?
Zondag 1 april. Het is een datum die ik de afgelopen weken steeds in mijn achterhoofd heb gehouden. Het ene moment bracht die gedachte me rust, om me op andere ogenblikken het hoofd enigszins op hol te brengen. Zou het me lukken om alle bewerkingen door te voeren zoals ik die met Hilda en Anja had besproken? Zou ik de deadline gaan halen? Ik heb er op voorhand niet goed een inschatting van kunnen maken, omdat ik geen ervaring heb met het herschrijven van manuscripten onder redactionele tips en afspraken. Tot zeven weken geleden schreef ik vooral voor mijn eigen plezier, in mijn eigen tempo, en verschenen hele hoofdstukken als vanzelf op het beeldscherm.
Nu moest er echter onder enige druk gepresteerd worden. Het was niet meer alleen voor het persoonlijk plezier, maar het ging nu om belangen van meerdere betrokkenen. Je kunt je afvragen of ik dan zo goed als mijn hele manuscript heb moeten herschrijven omdat ik een beetje heb gestoeid met de tijdsdruk. Maar ik kan je zeggen: dat is niet het geval. Het zat 'm vooral in de balans vinden tussen het schrijven, mijn werk en mijn privéleven. En in alle eerlijkheid, die balans heb ik zeker de eerste vier weken niet gevonden.
Ik was aan het werk of ik zat met m’n neus voor de pc. Hoe bedoel je, vierkante ogen? Hoe bedoel je, sociaal leven? Ook al was ik druk bezig met een project waar heel mijn hart in ligt, dat evenwicht is even zoeken geweest.
Maar de laatste drie weken hebben mij meer dan gelukkige momenten gebracht. Het evenwicht was er, kon er meer zijn, omdat het leeuwendeel achter de rug was en de zon zat in mijn hoofd. Op sommige dagen stond de inspiratie in de schaduw, maar dat kwam omdat mijn vertrouwen een groot deel van het licht tot zich nam. In vrijheid heb ik genoten van dit creatieve deel van het proces. In vertrouwen kreeg ik de opdracht de juiste titel te bedenken. En in het samenkomen van deze twee grootheden is het verhaal van mijn personages verteld, is de juiste titel een feit en kwam ik met de zon in mijn hoofd over de finish. Twee dagen eerder nog wel. Dus nee, niet hijgend, maar met een dikke glimlach. Eens temeer.
Tot later,
Suzanne
