Sharmila wint Debuutprijs Blog 1 - Zo begint het
Een doodgewone dinsdagavond. Met drie aan tafel pita"s vullen, lachen om elkaars domme mopjes. Me mentaal voorbereiden op de afwas, die al even staat te wachten. Tikje ongeduldig om zo meteen mijn laptop op te starten. Verder te schrijven waar ik in mijn lunchpauze was gestopt. Mmm, schrijven. Een constante bron van vreugde. Hoewel. Bron van vreugde, dat klinkt zo netjes. Haast een beetje saai. Dat bedoel ik dus niet. Ik bedoel eerder een gevaarlijke soort van vreugde, zoals in de zee zwemmen waar je niet kan staan, of ergens van af springen. Zoiets. Heerlijk. En van mij alleen. Een beetje stiekem zelfs, als een tweede leven waar iedereen van weet, zonder echt te weten hoe het is. Zo gaat het al jaren, en dat vind ik prima.
Natuurlijk wil ik hartstochtelijk, wanhopig en dromerig graag gepubliceerd worden, maar ik verwacht het niet. Niet echt. Ik heb mijn manuscript zelfs nog maar één keer opgestuurd. En nu ben ik aan het wachten op het antwoord. Welja, ik doe alsóf ik wacht. Zonder echt te wachten dan. Want daadwerkelijk gepubliceerd worden is iets voor in een feelgoodfilm, of voor in een boek, of voor weet ik veel wat. In ieder geval niet voor in het echte leven.
Maar terwijl we de tafel afruimen, ziet mijn vriendin dat we een gemiste oproep hebben. Een nummer dat begint met 0031. "Oh, dat is van Nederland," hoor ik mezelf achteloos zeggen, terwijl ik een hoopje pitavlees in de vuilbak schraap. Waarna ik voel hoe mijn ogen verdubbelen in omvang. Ik gaap haar aan. "Klopt dat?" vraag ik schaapachtig. "Is 0031 een nummer uit Nederland?" We denken allebei van wel. Er volgt een behoorlijk idiote episode, waarin we druk door elkaar pratend allebei proberen te luisteren naar het ingesproken bericht en tegelijkertijd het oproepnummer op een papier proberen krabbelen, ik met een pen die niet eens blijkt te werken.
Ja, het is een bericht van Hilda Abbing. Echt? Ja, je moet terug bellen. Ik moet terug bellen. Wat is het nummer? Paniek. We hebben het nummer gewist! Neen, natuurlijk hebben we het niet gewist. Ehm, ik durf niet bellen. Ben je nu helemaal gek geworden? Bel gewoon. Et cetera et cetera.
Uiteindelijk ren ik op wiebelige benen de trap op, telefoon in de aanslag. Boven bel ik naar een van de drie (identieke) nummers die we samen op een enveloppe hebben gekrabbeld. Het is daadwerkelijk Hilda. Misschien heeft ze me opgebeld om me persoonlijk te zeggen dat ik het niet ben geworden, denk ik nog snel. Dat kan. Maar ze zegt dat ik het wel ben geworden. Onvoorstelbaar. Het resultaat van mijn geheime laptopavonturen is iets dat anderen, echte professionele anderen, goed hebben gevonden. Dat is zo gek dat ik het eerst totaal niet kan bevatten. Maar uiteindelijk dringt het wel door, ergens tussen de cava en telefoontjes naar mijn beste vrienden in. Het boek mag werkelijk de wijde wereld in. En dat is gewoonweg fantastisch.
Tekst: Sharmila Madhvani
