Flynn - Joanne Horniman

"Het verhaal speelt zich in je hoofd af als een speelfilm vol stof, zout, zon, zanderige weggetjes, liefde en tijdsloosheid."

"De melancholische grondtoon, die al wordt gezet in de proloog, weerspiegelt mooi de onzekerheid van de adolescent."

"In minder capabele handen was dit of een lesbisch stationsromannetje geworden of een kreunend zware beschouwing, maar Flynn ontsnapt elegant aan beide valkuilen."

"Het verhaal is op het scherp van de snede geschreven. Dat maakte dat ik het niet alleen erg spannend vond om te lezen, maar dat het me ook ontroerde, vertederde en vermurwde, het raakte me."

Recensie Expreszo, december 2011

...Flynn is het derde boek van haar hand dat in het Nederlands vertaald is. Haar schrijfstijl is heerlijk, leest vlot en de personages zijn goed uitgewerkt. Wel duurt het even voor je het boek op gang komt, maar als dit eenmaal gebeurt is het onnavolgbaar en lees je het in een ruk uit. Beoordeling: 9.

Door: Olivier van Gierdeghom

Recensie Amarant, augustus 2011

Tja, wat moet je zeggen over Flynn? Vertedering? Heimwee? Het zijn zomaar twee gevoelens die bij het lezen van het boek opkwamen. Vanaf het eerste hoofdstuk proef je de emoties die een allesomvattende eerste liefde met zich meebrengt. Belt ze wel, belt ze niet? Komt ze wel, komt ze niet? Hebben we nu een relatie of hebben we die niet?

Anna ziet een meisje optreden in de stad en is vanaf dat moment hopeloos verliefd en reddeloos verloren. Bij een tweede toevallige ontmoeting ontdekt ze dat het meisje Flynn heet. Ze maken een afspraak en vanaf dat moment zijn de meiden onafscheidelijk. Ze zijn tot over hun oren verliefd. Toch is er iets met Flynn, het ene moment is ze volkomen onbereikbaar, het volgende moment staat ze bij Anna voor de deur alsof ze niet een week is weggebleven, alsof er niets aan de hand is. Dus is het Anna die zichzelf voortdurend bovenstaande vragen blijft stellen, één brok onzekerheid.

Anna heeft geen hoge pet op van zichzelf. Behalve jeugdvriend Michael is er niemand in haar geïnteresseerd en ze was er van overtuigd dat er nooit iemand van haar zou kunnen houden. Ze is dan ook elke keer opnieuw verbaasd dat Flynn steeds weer bij haar terugkomt. Gaandeweg wordt duidelijk dat beide meisjes worstelen met hun verleden. Gebroken gezinnen, verlies en rouw waar ze geen raad mee weten. Langzamerhand wordt ook duidelijk dat Flynn wel verliefd is op Anna maar voor de buitenwereld geen lesbische relatie wil hebben.

De meiden vermijden te praten op de momenten dat het er toe doet. Lichamelijk contact lijkt dan alle problemen weg te vagen. Maar langzaam maar zeker voel je de onmacht tussen de twee jonge vrouwen toenemen tot er geen ontkomen meer aan is. De stiltes gaan wringen en voor een van de twee wordt het pas echt stil als de ander een rigoureuze beslissing neemt.

Joanne Horniman vertelt heel beeldend, als ze de lome warmte omschrijft, dan voel je die ook. Net als een lichte bries die over het dakterras waait. Als ze de woonomgeving van Anna omschrijft, hoor je de stilte maar ook de theepot van Flynn krijgt een eigen gezicht. Een heerlijk boek om mee weg te dromen en nog eens aan jouw eerste liefde te denken.

Door: Adriënne Nijssen

Recensie NBD|Biblion, augustus 2011

Anna (19), afkomstig uit Canberra, werkt in een boekwinkel in een klein dorpje in noordelijk Australië, waar ze het meisje Flynn (19) ontmoet. Ze worden verliefd en het komt tot een relatie. Maar Flynn is erg onberekenbaar. Houdt ze iets voor Anna verborgen? Verteld in drie delen voorafgegaan door een korte proloog en afgesloten met een epiloog. Het tweede deel is een flashback, waarin duidelijk wordt hoe en waarom Anna zo ver van huis is terechtgekomen. Ze is niet alleen lesbisch, maar ook hoogbegaafd, heeft een oudere, sterk puberende broer, een jonger zusje met een verstandelijke handicap en haar ouders zijn gescheiden. Het had wel wat minder problematisch gemogen. Anna is iets te nadrukkelijk op zoek naar zichzelf. De auteur probeert te expliciet beeldend te zijn, niet alleen in voor- en nawoord, maar ook aan de hand van James Joyce's 'Finnigans Wake' en Dostojewski's 'Misdaad en straf' en de personificatie van enkele belangrijke voorwerpen. Het verhaal overtuigt niet helemaal, waar het gaat om Anna's coming out, maar de melancholische grondtoon, die al wordt gezet in de proloog, weerspiegelt wel mooi de onzekerheid van de adolescent.

Door: C. la Roi

Recensie ZIZO, juli/augustus 2011

De pijn van het weten

“Vertel me alsjeblieft nog niet hoe je heet. Binnenkort weet ik alles over je en ik wil nog even genieten van de onwetendheid.”
Twee Australische meisjes, jonge twintigers, worden verliefd. Ze ontmoeten, lachen, kussen, vrijen, vluchten, lijden, zoeken en ontdekken gaandeweg wat ze willen van hun labiele relatie, en van zichzelf. En vooral ook wat ze niet willen.

Nee, je hoeft geen spectaculaire plotwendingen of filosofische traktaten te verwachten. Dit is op woord gezette emotie, strak geschetst in rake beschrijvingen. De schrijfster gebruikt vertrouwde potloden uit het holebi-register van verwarring, isolement tot depressie, en voegt er nog enkele tinten hoog- en minderbegaafdheid, echtscheiding en cultuurwaardering aan toe.
In minder capabele handen was dit of een lesbisch stationsromannetje geworden of een kreunend zware beschouwing, maar Flynn ontsnapt elegant aan beide valkuilen. Joanne Horniman, heerlijk vertaald door Johanna Pas, kneedt de herkenbare gevoelens tot een subliem beeldje dat je wil strelen en genieten. About a Girl, zoals de oorspronkelijke titel luidt, blijkt een verfijnd geschreven zoektocht naar de verhouding tussen verliefdheid, onwetendheid en ontdekking, en hoe de laatste de eerste in de weg kan zitten.

In Australië ligt dit boek als jeugdroman in de rekken, maar ook oudere lezeressen die nog eens terug willen naar hun eerste verliefdheid, met een nieuwe kijk op die turbulente gevoelens, zullen er vast van genieten.

Door: FB

Recensie IHLIA, juni 2011

Coming of age

Flynn begint vrij gewoontjes met een meisje dat verliefd wordt op een meisje dat zingt en gitaar speelt. Wat hebben lesbische vrouwen toch met meisjes met gitaren? Beetje suf. Maar als je eenmaal door de exposé heen bent, het boek uitgepakt hebt als het ware, komt er een zeer welgekozen cadeautje tevoorschijn.

En als ik na het lezen van deze liefdesgeschiedenis op de achterflap lees dat Horniman onderscheiden is met de Book of the Year Award van de Children's Book Council of Australia, voor een ander boek, begrijp ik dat. Horniman heeft de gave van het schrijven. Ze schrijft soeverein, meeslepend, authentiek proza, 5 op de schaal van Richter (heftige trillingen die door iedereen met schrik worden waargenomen), dat toch verrassend lichtverteerbaar blijft. Flynn leest fijn, heel fijn, maar pas op voor naschokken.

De onzekere, hoogbegaafde Anna (19) heeft na een flinke depressie die ze te boven is gekomen onder andere met medicijnen, het ouderlijk huis verlaten. Ze is verhuisd naar een andere stad, woont nu op zichzelf en werkt in de plaatselijke boekhandel. Ze probeert de gebeurtenissen van haar jeugd te verwerken door ze op een rijtje te zetten. Ze denkt na over haar vader die het gezin heeft verlaten voor een mooie, jonge vrouw op wie ook Anna hopeloos verliefd werd, over haar gekwetste moeder die zich zogenaamd sterk houdt, haar beste vriend die ze gedumpt heeft, haar zwakbegaafde zusje, haar anders-zijn. Tegelijkertijd probeert ze haar leven op te bouwen en is ze redelijk gelukkig.

Als ze op een dag een optreden van Flynn (17) bijwoont, valt ze voor haar. Later komen ze elkaar op straat weer tegen. Het klikt, al kan Anna dat eigenlijk niet geloven. Het blijkt toch echt zo te zijn en Anna beleeft haar eerste liefde met de wat ervarenere, aparte, biseksuele vrijbuiter Flynn.

Minutieus wordt vervolgens uit de doeken gedaan wat dit voor Anna betekent en hoe ze alles beleeft. Dit klinkt misschien niet erg spannend, maar dat is het wel. Het verhaal is op het scherp van de snede geschreven. Dat maakte dat ik het niet alleen erg spannend vond om te lezen, maar dat het me ook ontroerde, vertederde en vermurwde, het raakte me. En ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vond het heel herkenbaar.

Op mijn schouder zit nu een dame van een literaire leesclub die in mijn oor sist: 'Connie, dit is toch geen literatúúr!' En ik bitch terug: 'Moet dat dan altijd? Mag een boek niet eens een keer gewoon mooi zijn?'

Ik zal niet verklappen hoe het afloopt, lees dit Australische coming of age verhaal zelf maar. Het is tenslotte bijna vakantie.

Door: Connie van Gils

Recensie Zij aan Zij, juni 2011

Over prille liefdes en hartenbrekers

Flynn is een ontroerend beeldend verhaal over een eerste prille liefde en volwassen worden. Anna is een dromerige hyperintelligente jonge vrouw. Ze leeft in boeken en haar hoofd en voelt zich de eeuwige buitenstaander. Die eenzaamheid sleept ze mee wanneer ze uit huis gaat om in een boekhandel in het noorden te gaan werken. Totdat ze verliefd wordt op een mysterieus meisje, Flynn, dat ze op een avond ziet zingen in een café. Ze slepen elkaar mee in stiltes en duiken in elkaar vol gulzige dorst. Flynn stoot af en trekt aan terwijl Anna met haar trots worstelt. Beide dragen ze een geschiedenis in zich waar ze nog geen raad mee weten. Gebroken gezinnen, verlies en rouw. Ze vergeten of vermijden te praten op de momenten dat het er toe doet. Langzaam maar zeker voel je de onmacht tussen de twee jonge vrouwen door sijpelen. Op de achtergrond is er de zilte zee, de Australische natuur, een buitenwijk en een oud vervallen huis waarin ze zichzelf afzonderen van de wereld en tijd. Tot er geen ontkomen meer aan is, de stiltes gaan wringen en de buitenwereld ze komt halen.

Door de beeldende manier van vertellen speelt het verhaal zich in je hoofd af als een speelfilm vol stof, zout, zon, zanderige weggetjes, liefde en tijdsloosheid. Je verlangt weer terug naar de eerste liefde terwijl je tegelijkertijd voelt hoe pijnlijk en ondoorgrondelijk zo'n eerste ervaring kan zijn. De literaire verwijzingen van Anna geven het boek tevens een extra laag waardoor het verhaal de clichématigheid ontstijgt.

Door: Renée Luth

Recensie Roze Golf, juni 2011

Soms zijn er van die mensen door wie je direct tot in de ziel wordt getroffen. Het overkomt Anne als ze in de stad een meisje ziet optreden.

Na wat liedjes gezongen te hebben verdwijnt dat meisje weer. Anne blijft in verbijstering achter. “Zonder om te kijken ging ze met hem weg, de gitaar dicht tegen zich aan, en mijn eigen losgerukte hart achter zich aan sleurend.” Ziehier in een notendop het verhaal dat Joanne Horniman beschrijft in Flynn.

Joanne Horniman is een Australische schrijfster die in eigen land vooral bekend is van kinderboeken en verhalen voor tieners. Twee boeken werden al eens in het Nederlands vertaald. Flynn (oorspronkelijke titel About a girl) is het eerste dat wordt uitgegeven door LaVita, de Utrechtse uitgeverij die zich heeft toegelegd op boeken met lesbische verhalen.

Wol
Horniman schrijft mooi. Spannend ook, in prachtige zinnen die gelukkig niet te wollig zijn. Door de manier waarop ze haar woorden gebruikt vóel je de emoties die Horniman beschrijft tot diep in je lijf. “Ik aaide zijn lange dankbare rug, tot aan het puntje van zijn gestreepte staart, en bedacht hoe frustrerend het was dat we ons zulke vrijheden kunnen veroorloven bij dieren maar niet bij mensen. Ik wilde haar hoofd aaien – van dit meisje waarvan ik heimelijk wist dat ze Flynn heette. Ik wilde haar lange glanzende zwarte haren volgen van haar kruin tot halverwege haar rug, en dan weer bovenaan beginnen. Zou ze zich dan oprollen op mijn schoot?”

In Flynn gaat het over het verlangen van Anne naar Flynn, het lichamelijke antwoord dat Flynn daarop geeft, maar ook de onmacht van beide vrouwen als hun verwachtingen niet op één lijn blijken te zitten. “En plotseling, midden in de nacht, verliet Flynn me. (…) En ik kon niets doen.”

Maniertje
Horniman kan ongeduld in me oproepen. Soms eindigt een hoofdstuk met een cliffhanger die voor mijn gevoel te snel komt, soms al als het hoofdstuk nog maar net is begonnen. Juist op die momenten wil ik dat ze doorgaat, en overvalt me het gevoel dat die cliffhanger het verhaal extra spannend moet maken. Dat had niet gehoeven. Maar da’s dan ook de enige kritiek op Flynn, en -gelukkig- bezondigt Horniman zich er niet te vaak aan.

Boeiend
Wat knap is van de Australische schrijfster is dat nét als je denkt dat je weet waar het verhaal mogelijk naar toe gaat er een wending in zit. “Maar vóór Flynn, vóór bijna alles, was er Michael.” En een stukje verder: “Ik had me erop voorbereid dat ik de nieuwe vrouw van mijn vader zou haten. Ik had niet verwacht dat ik verliefd op haar zou worden.”

Het boek blijft boeien tot de laatste pagina. Telkens kom je weer wat te weten over de levens en gevoelens van Anna en Flynn. “Ik durf te wedden dat jij ook dingen over jezelf verzwegen hebt.” Grappig: hoewel het boek Flynn heet, gaat het over Anna. En Anna intrigeert, want waarom denkt ze zo min over haarzelf?