Donor gezocht - Rianne Witte
"Zowel het zwanger worden als lesbisch stel, de relatiecrisis als het vastlopen in je carrière zijn levensecht en humoristisch neergezet."
"Haar beschrijvingen nodigen uit om zelf ook te zoeken op internet. Al is het alleen al om te kijken of een paarse dildo met spuitballetje bestaat."
"Ook leuk als je géén kinderwens hebt."
Recensie IHLIA, oktober 2011
Het roer om
Donor gezocht van Rianne Witte is een vlot en vaardig geschreven, uitgekristalliseerde, lichtvoetige, Anja-de-Crom-achtige roman. Lees- en schrijfplezier staan bij dit boek voorop. Het einde was voor mij zeer verrassend, ik had hem totaal niet aan zien komen, wat bewijst dat Rianne Witte een plot kan neerzetten.
Iets minder geslaagd aan dit boek vind ik de wat schreeuwerige titel Donor gezocht. Die roept bij mij associaties op aan vrouwen op jacht naar zaad, geen aantrekkelijk beeld. En het boek gáát ook wel over twee vrouwen die samen graag een kindje willen, maar het gaat over veel meer dan dat. Een belangrijk thema is bijvoorbeeld hoe je vast kunt lopen in je werk. Hoe dat een weerslag kan hebben op je relatie doordat je spanningen op elkaar gaat afreageren, waardoor ook je relatie in het slop komt, of erger. Hoe je gezondheid er vervolgens aan kan gaan. En over het roer om.
Een echte chicklit dus, en eentje die met kennis van zaken is geschreven. Zowel het zwanger worden als lesbisch stel, de relatiecrisis als het vastlopen in je carrière zijn levensecht en humoristisch neergezet. De valkuilen ‘klagerig’ en ‘te autobiografisch’ zijn knap omzeild. Hier en daar wordt wat gekabbeld en gebabbeld, maar er zitten ook heel spannende stukken en mooie dingen in die dat weer rechttrekken. Qua opzet is deze roman een reageerbuisbaby van een ‘Hoe overleef ik’ en een ‘Lena Lijstje’ boek en dus enigszins schatplichtig aan eicel-donor Francine Oomen.
Samenvattend is deze tweede Rianne Witte roman een lezenswaardig boek voor jonge lesbo’s en bibo’s, ook voor hen die niet aan kinderen moeten dénken!
Door: Connie van Gils, www.ihlia.nl
Recensie Zij aan Zij, augustus 2011
'En jij bent zeker de vrouwelijke reïncarnatie van Galileo Galilei? Als je maar weet dat ik niet met je meega naar de gynaecoloog om te vragen of hij jouw eitje en mijn eitje samen in een potje wil stoppen. Ik zou me doodschamen!'
Misschien spreekt één van de eerste zinnen in dit boek niet gelijk iedereen aan. Ook de titel van het boek heeft misschien het effect dat wanneer je niet direct met een acute kinderwens kampt, je dit niet gelijk op je nachtkastje wil leggen. Maar het verhaal schuift moeiteloos van de ene zijlijn in de andere en zo komen ook thema's als schoonmoeders, jeugdtrauma's, chantage, verhuizingen en natuurlijk en vooral relatieconflicten aan bod. Dus ondanks dat het grootste vraagstuk in het boek draait om de vraag hoe hoofdpersoon Marit een kind kan krijgen (met als extra complicatie dat haar vriendin Susan überhaupt niet zo'n behoefte heeft) is het ook interessant voor iedereen die - nog - niet met een kinderwens bezig is.
Het verhaal is actueel, in een spontane stijl geschreven en verveelt door de snelheid nergens. Met name de getekende dagboekschema's van Marit (om 'systematische orde in mijn chaos te creëren') heeft een prettig Bridget Jones-effect en ik vroeg mezelf meteen af of ik dat ook niet eens moet proberen. Een klein puntje van irritatie valt echter soms helaas niet te onderdrukken wanneer Marit's karakter als butch wel heel stereotype en kort door de bocht wordt neergezet. Zeker omdat het de vooroordelen over lesbische stellen onnodig bevestigt, maar desondanks wordt je vanzelf door de humor meegesleept en ga je als lezer toch van haar houden.
Voor iedereen die wel met een kinderwens bezig is, is het door alle mogelijke opties die aan bod komen een absolute aanrader. Alleen degene die twijfels hebben kunnen de passage over paarse dildo's met spuitballetjes misschien maar beter overslaan.
Door: Eline Schippers
Recensie Amarant, augustus 2011
Een luchtig boek over een onderwerp dat hoogst actueel is. Zo kan ik het tweede boek van Rianne Witte het beste omschrijven.
Uit haar debuutroman Schijn, hoop en liefde, wisten we al dat Rianne rake en snelle dialogen kan schrijven. Ook in deze roman kun je daar weer volop van genieten.
Stoere Marit (31) woont samen met haar vriendin Susan (28), een hippe bi die gek is op shoppen, uitgaan en luie zonvakanties. Als Marit werkloos raakt en veel tijd heeft voor TV en films, ontdekt ze na het kijken van de film The baby formula dat het ook voor lesbische stellen weggelegd is om kinderen te krijgen. Ze beseft dat dat is wat ze wil. Ondanks het feit dat de relatie op dat moment nou niet direct optimaal te noemen is brengt ze het voorstel toch te berde. Susan gaat, onder voorwaarden waarvan ze denkt dat die niet haalbaar zijn, akkoord. Gaandeweg veranderen de voorwaarden en staat ook Susan steeds meer open voor het idee. Ze verhuizen uit Amsterdam, vanwege een nieuwe baan voor Marit, maar ook omdat ze Amsterdam geen stad vinden om een kind op te laten groeien. Er wordt een weekend proefgedraaid met een neefje en hoewel ze uitgeteld zijn sterkt hen dat alleen maar in hun wens zelf een kind te hebben. Er wordt een donor gezocht en vrij snel gevonden. Een ideale donor zelfs, een die zich niet met de opvoeding wil bemoeien en qua uiterlijk trekken heeft die uitzonderlijk overeenkomen met die van Marit. Als Susan en Marit hun besluit tijdens een familiebijeenkomst meedelen blijkt niet iedereen gelukkig met de keuze van de donor en beginnen de problemen pas goed. Vanaf dat moment wil je het boek ook niet meer wegleggen maar het meteen tot de laatste bladzijde uitlezen. Om dan tot de ontdekking te komen dat het toch anders afloopt dan je had verwacht. Een boek waar je een goed gevoel aan overhoudt. Echt een aanrader!
Door: Adriënne Nijssen
Recensie NBD|Biblion, augustus 2011
De lesbische Marit (ik-personage) is gelukkig met haar vriendin Susan. Er mist echter een ding in haar leven: een kind. Dankzij het kijken van een film is Marit op het idee gekomen om een baby te verwekken door hun beide eicellen bij het proces te gebruiken. Dit zorgt voor een moeizame en langdurige tocht langs dokters, gynaecologen en andere experts, die bovendien hun relatie behoorlijk op de proef stelt. Een vermakelijk en geloofwaardig verslag over dit (helaas) niet vanzelfsprekende proces. Het boek geeft een interessante kijk in het leven van de auteur, die voor deze roman inspiratie heeft opgedaan uit eigen ervaringen. De Nederlandse auteur schreef eerder 'Schijn, hoop en liefde'* over de coming out van een lesbiënne.
Door: Daniela Koeleman
Recensie Roze Golf, juli 2011
“Maar we kunnen het toch probéren?” Marit wil een kind. Susan niet. Toch zoeken ze een manier om een baby op de wereld te zetten. Ze willen dat doen zonder man… zonder sperma, maar met twee eicellen.
Ziehier: het plot van Donor gezocht, door Rianne Witte. Proto-dyke Marit zit zonder werk en wil koste wat het kost een kind, terwijl haar vriendin Susan twijfels heeft. En onderwijzeres Susan heeft ook problemen op haar werk, die de sfeer er niet beter op maken.
Schrijfster Rianne Witte neemt ons, aan de hand van Marit, mee op de zoektocht naar informatie over manloos zwanger worden. “Zou u uw vraag nog een keer willen herhalen?” vraagt dokter Van den Wijk beleefd glimlachend. “Want ik weet niet zeker of ik u goed begrepen heb.” En ze laat ons ook voluit meekijken in de gedachtenwereld van Marit. “Hetero’s hoeven alleen maar een keer lekker te seksen en hebben negen maanden later een kindje dat het product is van hun liefde. Wij lesbo’s moeten vooral maar dankbaar zijn dat lesbisch ouderschap in Nederland wettelijk is toegestaan. (…) Het is gewoon niet eerlijk.”
Proefkind
Natuurlijk lukt het niet om zonder man een kind te krijgen, en natuurlijk beleven Marit en Susan allerlei toestanden om toch aan hun kinderwens uiting te geven. Om het uit te proberen nemen ze een proefkind (hilarisch dagboekverslag), zoeken ze zaad (wat een gedoe), en zijn er complicaties (haha, wat wurmt Marit zich in allerlei vermakelijke bochten om na een onverwachte wending actie te ondernemen).
Schateren
Rianne Witte heeft met Donor gezocht weer een prima boek afgeleverd. De schrijfstijl is vlot, en ze laat je af en toe schateren. Wel dreigt het thema van het boek, de zoektocht naar een kind, op een gegeven moment wat naar de achtergrond te zakken en ik vraag me dan werkelijk af of dat nog terugkeert. Maar dat is gelukkig zo. De ik-vorm van het boek is goed gekozen.
Witte heeft zich kennelijk goed ingelezen in inseminatietechnieken en de mogelijkheden en onmogelijkheden van het krijgen van een kind. Dat is fijn, want haar beschrijvingen nodigen uit om zelf ook te zoeken op internet. Al is het alleen al om te kijken of een paarse dildo met spuitballetje bestaat.
Door: Remco van Schellen
Recensie COC Leiden - Magazine De Kroon, juli 2011
Mijn eerste reactie na het lezen van Donor gezocht was: Hoe gaat dit verhaal verder? Na een wat stroef begin krijgt het boek halverwege een lekkere vaart met een onverwachte climax aan het eind.
In Donor gezocht gaat de stoere butch Marit op zoek naar een gynaecoloog die haar kan helpen met haar kinderwens. Na het zien van de film The baby formula is zij er van overtuigd dat zij haar vriendin Susan kan bezwangeren. Vrijwel iedereen verklaart haar voor gek, toch geeft Marit niet op. Helaas loopt het niet helemaal zoals zij wenst en zijn de dames genoodzaakt op zoek te gaan naar een donor. Daar komt nog een hoop bij kijken, want wil je een donor die je kent of juist niet? Wil je uiterlijke kenmerken van elkaar terug kunnen zien in je kind? Ga je de inseminatie thuis zelf proberen, of in het ziekenhuis? Kortom; er komt een hoop op je af.
Buiten het feit dat Marit zich geheel stort op het krijgen van een kind is zij werkloos, wat Susan niet zint. Zij werkt als docent op een middelbare school, maar heeft het daar totaal niet naar haar zin. Dit zorgt voor veel wrijving die de sfeer niet ten goede komt. Zoals vaak in het leven komen er toch een aantal positieve gebeurtenissen op hun pad en hieruit volgen hilarische situaties. Een aantal voorbeelden: Het zoeken naar een geschikt inseminatiesetje, een proefkind (waarover een geestig geschreven dagboek wordt bijgehouden) en een hoop onvoorziene complicaties die ervoor zorgen dat je op het puntje van je stoel zit.
Donor gezocht is een erg leuk boek over de weg die je bewandelt als je een kinderwens hebt. Rianne Witte stijgt hiermee boven haar debuutroman Schijn, hoop en liefde uit. Het boek bevat veel achtergrondinformatie, leuke onverwachte plotwendingen en een schrijfstijl die lekker weg leest. De verschillende schema´s in het boek en het dagboek dat Marit bijhoudt wanneer zij en Susan een proefkind in huis hebben waren voor mij de hoogtepunten van het boek. Zeker een aanrader, zelfs als je geen kinderwens hebt.
Door: Vivian Schuurmans
Over Rianne Witte
Lees de beschrijving van het boek
